Erantzunik ez

Gaur berriz idatzi du zerbait. Goiz osoa eman du teklatuaren aurrean, hiztegiak mahai gainean, hitz batzuk jartzen, beste batzuk kentzen; koma bat, hemen; puntua, hor. Polito atera zaio istorioa. Gustura dago. Inork ez du irakurriko, ordea. Inork ez baititu bestearen istorioak leitzen, telebistak esaten ez badu, edo irratiak, edo ondoko lagun batek. Berak, berriz, ezin ditu bere istorioak promozionatu. Eta ez ditu inork ezagutuko. Bakarrik sentitzen da, oso. Sariak pilatzen, metatzen, zaizkio bat bestearen atzetik, baina ez du editorerik aurkitzen. Gutxik ezagutzen duten hizkuntzaz mintzo da. Kasik inork erabiltzen ez dituen berbak dira bereak. Harry Potter idatziko balu, edo Eraztunen Jauna, edo Da Vinci Kidea bezalako testuak... Baina berak ez daki halakoak azaltzen. Eguneroko historiak dira bereak. Edozeini gertatzen zaizkionak... Horiek ez dute interesik, orriak betetzeko beste ezertarako ez dute balio. Sikiera orriak betetzen ditu, egunero zazpi edo..., baina badaki inork ez dituela irakurriko. Eta bakarrik sentitzen da. Zertarako?- galdetzen dio bere buruari-. Zertarako hainbeste esfortzu eta ahalegin, inork ez badaki ezta existitzen garenik ere? Ez du erantzunik, baina aurkituko duelakoan dago, non, noiz eta nola ez dakien arren.